Ин аст он чизе ки ёвари шахсӣ барои он аст, ки ҳамеша дар он ҷо бошад, вақте ки сардор мехоҳад, ки вай бошад. Ва он чизеро, ки ӯ талаб мекунад, иҷро кунад. Ин мард хост, ки шиддатро рафъ кунад — ёрдамчй дар наздаш буд, бе дудилагй ва аз вай истифода бурд. Ба кавли фарьёду охи у хулоса мебарорад — ин кор ба у маъкул аст!
Ва нерд хеле хуб шуд! Ман фикр мекардам, ки вай харкурраи ӯро хеле лесид. Маълум мешавад, ки ӯ як деҳқони анал аст. Вай онро то ба хараки вай тела медод. Эҳтимол, ин бори аввал набуд, ки ошиқон онро санҷида буданд - вақте ки ӯ ворид шуд, сузанак ҳатто ҷунбонд. Вай харкуррае дорад, ки барои ин чиз кофӣ калон аст. Ман ба кунҷҳои вай мезанам, то ки вай беҳтар гардиш кунад. Ӯ бо даҳони худ кори дуруст мекард. Бигзор вай ба фоҳиша будан одат кунад.
Дар бача бисёр шавқовар буд, вай Лӯъбатаки буд ва хеле дилчасп дар бораи љинс. Чунон ки дар зарбулмасали машхури мо мегуянд: «Агар ба ман одамй кунй, аз дилу чон бо ман муносибат кун!. Магар он ки бо хуруси калони сиёх дар дахонаш зад, андаке душвор буд. аммо дар акси ҳол - он танҳо барои масхара буд!
Агар он синаҳо мисли гӯшҳои спаниел овезон бошанд, чӣ фоида дорад? Чизи асосиаш он аст, ки онро тавре гузоред, ки синаатонро набинед ва шумо хуб мешавед!