Ҷинсӣ дар синни ҷавонӣ ҷанбаҳои хурсандии худро дорад: ҷисмҳои зебо дар ду шарик, сустии бузург, омодагӣ ба кӯмак, ҳатто дар масъалаи рафъи шиддати ҷинсӣ. Хоҳар сахтгир будани бародарашро дид, ки дар рӯҳ афтода буд ва аз ин рӯ тасмим гирифт, ки ӯро бихӯрад. Дар охир бедор шуданд, онҳо оғоз ба трах рост дар ошхона дар вазифаҳои гуногун.
Дарвоқеъ, то ҳол саволе вуҷуд дорад, ки оё ӯ шавҳарашро интизор буд? Аммо дар ҳар сурат, барои ӯ хуб! Шавҳар пас аз сафари корӣ хаста шудааст, шавҳар бояд истироҳат кунад!